<subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>خوردگی آرماتورهای فولادی قرارگرفته در بتن، از مهم‌ترین عوامل کاهش دوام سازه‌های بتنی می‌باشد که معمولاً ناشی از نفوذ یون کلر موجود در نمک آب دریا است. علاوه بر این شرایط محیطی، رطوبت، جذر و مد، حمله سولفات‌ها و... باعث تخریب سازه‌های بتنی واقع در دریا می‌گردند. نفوذ یونهای کلر دوره تخریب را کوتاهتر و زمان وقوع آسیب به بتن با استحکام فشاری بالا و نفوذ پذیری پایین را بیشتر خواهد کرد. آزمون تحت ولتاژ یک آزمون تسریع شده ی خوردگی میباشد که اطلاعاتی راجع به نفوذپذیری و ویژگی‌های بتن ارائه میدهد. همچنین طی تحقیق دیگری که بر روی خوردگی آرماتور در بتن به وسیله آزمون ولتاژ ثابت انجام شد، مشخص شد که با افزایش مقدار خاکستر بادی در نمونه ها، بعد از 28 روز استحکام فشاری بتن و جریان خوردگی آن کاهش می یابد. لذا هدف این پژوهش بررسی خوردگی بتن پوزولان در محیط آب دریا و بررسی آن در شرایط تسریع شده می‌باشد. در این پژوهش رفتار خوردگی آرماتور فولادی در بتن به دو روش متفاوت حفاظت مورد بررسی قرار گرفت. در روش نخست، افزودنی‌های پوزولانی در درصدهای بهینه از جمله خاکستر بادی 25٪ وزنی سیمان، میکروسیلیس 10٪ وزنی سیمان و سرباره کوره بلند 25٪ وزنی سیمان به طرح اختلاط بتن اضافه گردیدند و در روش دوم حفاظت، ممانعت کننده فروگارد 901 به میزان 5/0% وزنی سیمان به طرح اختلاط بتن پایه اضافه شد و اثر این ممانعت کننده بر رفتار خوردگی فولاد در بتن در شرایط شبیه‌سازی شده دریایی (% NaCl 5/3) و تسریع شده‌ی خوردگی تعیین گردید. جهت انجام آزمون تسریع شده خوردگی در شرایط ذکرشده، نمونه‌های بتنی تحت ولتاژ 24 ولت قرار گرفتند. نتایج آزمون نشان می‌دهد که از بین بتن‌های ساخته‌شده، بتن پوزولانی حاوی 10% وزنی سیمان میکروسیلیس و نمونه‌ی حاوی ممانعت کننده فروگارد دارای بیشترین مقاومت می‌باشند و پس از 24 روز شکسته و تخریب شدند و نمونه‌ی شاهد کمترین مقاومت را داشته و پس از 18 روز تخریب گردید.</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>بتن، پوزولان، خوردگی، آزمون تسریع شده خوردگی، سرعت خوردگی</keyword_fa><keyword /><start_page>21</start_page><end_page>32</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1664</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>حسن ـ کارشناسی ارشد مهندسی مواد و متالورژی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>نوری</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>نقدعلی ـ کارشناسی ارشد مهندسی مواد و متالورژی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>علوی فرد</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه فردوسی مشهد</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>عبدالله ـ استاد دانشکده مهندسی مواد و متالورژی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>افشار</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>مشخصه یابی و بررسی رفتار خوردگی پوشش PEO اعمال‌شده بر روی آلیاژ منیزیم AZ31 در الکترولیت‌های مختلف</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در این پژوهش، فرایند اعمال پوشش اکسیداسیون الکترولیتی پلاسمایی (PEO) بر روی آلیاژ منیزیم AZ31 در الکترولیت‌های قلیایی بر پایه سدیم سیلیکات (SE)، سدیم پلی فسفات (PE) و سدیم آلومینات (AE) انجام شد. مورفولوژی، ترکیب شیمیایی و ساختار فازی پوشش‌ها به ترتیب با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) مجهز به طیف‌سنج توزیع انرژی پرتوی ایکس (EDS) و دستگاه پراش‌سنج اشعه ایکس (XRD) بررسی شد. رفتار خوردگی پوشش‌ها از طریق آزمون‌های پلاریزاسیون و طیف‌سنجی امپدانس الکتروشیمیایی در محلول 5/3 درصد وزنی سدیم کلرید اندازه‌گیری شد. بررسی میکروسکوپی از سطح مقطع پوشش‌ها نشان داد که ضخامت پوشش تشکیل‌شده در الکترولیت فسفاته تقریباً دو برابر پوشش‌های تشکیل‌شده در دو الکترولیت دیگر است درحالی‌که درصد تخلخل نسبی آن بیش از دو الکترولیت دیگر است. بررسی فازی پوشش‌ها بیانگر این بود که فاز MgO، فاز غالب پوشش‌های PE و AE است درحالی‌که فاز غالب پوشش SE، فاز پایدار Mg2SiO4 است. بررسی‌های الکتروشیمیایی مشخص کرد که مقاومت به خوردگی پوشش تولیدشده در الکترولیت سیلیکات به‌صورت قابل‌توجهی بیش از پوشش‌های دیگر است که می‌توان آن را به وجود فاز متراکم و پایدار Mg2SiO4 و درصد تخلخل کم آن نسبت داد.</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>آلیاژ منیزیم AZ31، اکسیداسیون پلاسمای الکترولیتی (PEO)، رفتار خوردگی، سدیم سیلیکات، سدیم پلی فسفات، سدیم سیلیکات؛</keyword_fa><keyword /><start_page>7</start_page><end_page>20</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1686</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>سعیدرضا ـ استاد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>اله کرم</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی متالورژی و مواد، پردیس دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>یاسین ـ دانشجوی کارشناسی ارشد خوردگی و حفاظت از مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>مهدی‌زاده</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی متالورژی و مواد پردیس دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>رضا ـ دانشیار دانشکده مهندسی متالورژی و مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>نادری محمودی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>پردیس دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>مهدی ـ فارغ التحصیل مقطع دکتری</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>شکوه‌فر</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی متالورژی و مواد، پردیس دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>بررسی اثر نوع جریان بر روی سختی، مقاومت به خوردگی و مورفولوژی پوشش نانوساختار آندایزینگ آلومینیوم</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در این پژوهش، اثر نوع جریان بر روی سختی، مقاومت به خوردگی و مورفولوژی پوشش آندایزینگ آلومینیوم بررسی می‌شود. برای این منظور و بررسی اثر نوع جریان، 4 نوع جریان مستقیم، پالس تکی، جریان مستقیم پالس مثبت و پالس معکوس استفاده شد. برای بررسی خواص مکانیکی و مقاومت به خوردگی این پوشش‌ها، به ترتیب از آزمون‌ میکروسختی‌سنجی و آزمون پلاریزاسیون استفاده شد. هم‌چنین، به منظور بررسی مورفولوژی پوشش آندایزینگ آلومینیوم، میکروسکوپ الکترونی گسیل میدانی مورد استفاده قرار گرفت. نتایج سختی‌سنجی نشان داد که، سختی پوشش‌های ایجاد شده با استفاده جریان پالسی بیشتر از جریان‌های مستقیم می‌باشد. هم-چنین، استفاده از جریان‌های پالسی به خصوص جریان پالس مثبت می‌تواند خواص خوردگی پوشش آندایزینگ را بهبود بخشد. بررسی مورفولوژی پوشش آندایزینگ نشان داد که استفاده از جریان پالسی می‌تواند قطر حفرات آندایزینگ را کاهش دهد که این موضوع می‌تواند به دلیل کاهش گرمای ایجاد شده در سطح نمونه‌ها باشد. </abstract_fa><abstract /><keyword_fa>آندایزینگ آلومینیوم؛ جریان پالسی؛ مورفولوژی سطحی؛ سختی ویکرز؛ مقاومت به خوردگی.</keyword_fa><keyword /><start_page>59</start_page><end_page>68</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1701</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>ایمان ـ دانشگاه صنعتی شریف</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>محمدی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی و علم مواد، تهران، ایران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>مزدک ـ دانشگاه تربیت مدرس</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>ایزدی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده فنی و مهندسی، تهران، ایران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>محمد ـ دانشگاه صنعتی شریف</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>فاروقی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی و علم مواد، تهران، ایران</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>بررسی الکتروشیمیایی اثر هم افزایی اتیلن گلایکول و بوراکس در حضور بازدارنده سدیم سیلیکات بر رفتار خوردگی فولاد ساده کربنی A106 در محلول کلرید سدیم</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در این تحقیق رفتار خوردگی کربن استیل A106 در محلول دارای غلظت‌های مختلف اتیلن گلایکول و بوراکس در حضور ppm900 سدیم سیلیکات و ppm 100 سدیم کلراید در دمای 25 درجه سانتی گراد مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور از روش‌های پلاریزاسیون دینامیکی و طیف سنجی امپدانس الکتروشیمیایی (EIS) استفاده شد که نتایج به دست آمده از هر دو روش نشان دهنده ی انطباق خوب در پیش بینی رفتار خوردگی بودند. افزایش غلظت اتیلن گلایکول تا 50 درصد حجمی و بوراکس تا ppm 450 سبب پایداری بیشتر فیلم رویین، کاهش جریان خوردگی و افزایش مقاومت پلاریزاسیون شد. اگرچه افزایش بیشتر بوراکس سبب تاثیر منفی بر خوردگی کربن استیل شد.</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>فولاد ساده کربنی، سدیم سیلیکات، اتیلن گلایکول، بوراکس، پلاریزاسیون، امپدانس الکتروشیمیایی.</keyword_fa><keyword /><start_page>33</start_page><end_page>44</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1704</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>رضا ـ استادیار مهندسی شیمی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>عارفی‌نیا</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده مهندسی</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>نیلوفر ـ دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی شیمی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>نیک‌زاد</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده مهندسی</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>آبکاری الکتریکی پوشش‌های چند لایه Zn/Ni: بررسی ارتباط بین چگالی جریان الکتریکی، تعداد لایه‌ها و خواص پوشش</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در پژوهش حاضر پوشش‌های چند لایه ی نانوکریستال Zn/Ni با استفاده از روش " تک حمام و تغییر چگالی جریان" ایجاد گردید. اثر چگالی جریان‌های پوشش دهی (1i و 2i) و همچنین تعداد لایه‌ها بر روی ترکیب شیمیایی، مورفولوژی و زبری، سختی، ساختار فازی و مقاومت به خوردگی پوشش‌های چند لایه مورد بررسی قرار گرفته و با پوشش‌های تک لایه مقایسه شد. مدل سازی فرآیند پوشش دهی و بهینه سازی تاثیر پارامترهای مذکور بر روی مقاومت به خوردگی چند لایه‌ها از طریق "روش سطح پاسخ" (Response Surface Methodology) انجام گردید. مدل ارائه شده نشان می دهد اثر "ازدیاد اختلاف بین دو چگالی جریان پوشش دهی" بر روی "بهبود مقاومت به خوردگی چندلایه‌های با تعداد لایه‌های بیشتر"، شدیدتر و موثرتر است. بر اساس آنالیزها، جهت بیشینه ساختن مقاومت به خوردگی، تعداد لایه‌ها باید حدود 200 (در ضخامت کلµm 20) و نسبت 2i/1i باید بیش از 4 باشد. همچنین با گذشتن نسبت دو جریان مذکور از این حد مشخص، این تاثیر از میان می رود. در چنین حالتی چگالی جریان خوردگی به کمتر از 2 µA/cm5/ 0 می رسد. درصد نیکل موجود در چند لایه ی با بیشترین مقاومت به خوردگی از درصد نیکل در نمونه‌های تک لایه کمتر بود. افزایش تعداد لایه‌ها باعث ریز شدن مورفولوژی و همچنین افزایش سختی تا حدود 5/1 برابر و نیز کاهش زبری تا کمتر از نصف نمونه‌های تک لایه گردید. آنالیز‌های فازی ثابت کرد که لایه‌ها ساختارهایی مشابه یکدیگر (11Zn2Ni) داشتند و آنچه که سطح جدایش لایه‌ها را تشکیل می داد تفاوت در ترکیب شیمیایی و تفاوت در اندازه کریستالیت‌ها بود.</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>آبکاری الکتریکی، پوشش‌های فداشونده، چند لایه‌های Zn/Ni، خوردگی، سختی، زبری</keyword_fa><keyword /><start_page>45</start_page><end_page>581</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1716</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>محمد ـ استاد مهندسی مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>قربانی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی و علم مواد</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>بهروز ـ دانشجوی دکترا مهندسی مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>بهادرمنش</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی و علم مواد</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>ناصر ـ فوق لیسانس مهندسی مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>لطفی کرد کلایی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی و علم مواد</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>عوامل موثر بر رفتار جدایش کاتدی پوشش‌های پلی یورتان آروماتیک100% جامد و اپوکسی پلی آمین بدون حلال حاوی پرک شیشه</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>تاثیر ضخامت پوشش، پتانسیل اعمال شده، زمان غوطه‌وری در محلول کلریدسدیم، غلظت، دما و pH محلول کلریدسدیم بر رفتار جدایش کاتدی پوشش‌های اپوکسی پلی آمین بدون حلال حاوی پرک شیشه و پلی یورتان آروماتیک 100% جامد مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل نتایج تاثیر ضخامت و زمان غوطه وری بر رفتار جدایش کاتدی پوشش‌ها نشان داد که سازوکار نفوذ آب، اکسیژن و کاتیون‌ سدیم در پوشش پلی یورتان و اپوکسی پلی آمین به ترتیب از راه پوشش و حفره است. هم‌چنین یک رابطه خطی معکوس میان پتانسیل اعمال شده و شعاع جدایش کاتدی هر دو پوشش مشاهده گردید. درحالی که افزایش غلظت محلول کلرید‌سدیم در بازه 3.5 تا 5% موجب ازیاد سطح جدایش هر دو پوشش شد، افزایش غلظت از 7 به 9%، کاهش سطح جدایش را درپی داشت. افزایش دما و pH محلول کلرید سدیم نیز منجر به افزایش نرخ جدایش کاتدی هر دو پوشش گردید</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>جدایش کاتدی، عوامل موثر، سازوکار نفوذ،اپوکسی پلی آمین بدون حلال حاوی پرک شیشه، پلی یورتان آروماتیک 100% جامد </keyword_fa><keyword /><start_page>84</start_page><end_page>94</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1768</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>نرگس ـ استادیار</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>طهماسبی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>گروه مهندسی پلیمر، واحد ماهشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ماهشهر، ایران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>نسیم ـ کارشناس ارشد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>سبحانی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>گروه مهندسی پلیمر، واحد ماهشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ماهشهر، ایران</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>تاثیر عملیات حرارتی پیش گرم و جنس فلز پرکننده بر مقاومت به خوردگی فولاد زنگ نزن در اتصال غیر هم جنس جوشکاری شده</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در این پژوهش خواص خوردگی اتصال غیر هم جنس فولاد زنگ نزن مارتنزیتی AISI 420 و فولاد زنگ نزن آستنیتی AISI 304 در دو حالت جوشکاری شده با پیش گرم و بدون پیش گرم با فلزهای پرکننده‌ی آستنیتی و مارتنزیتی مورد مطالعه و بررسی قرارگرفت. پس از انجام جوشکاری به روش TIG، آزمایش‌های خوردگی پلاریزاسیون پتانسیودینامیک و سیکلی بر روی نمونه‌ها انجام شد. همچنین ریز ساختار نمونه‌ها توسط میکروسکوپ نوری و میکروسکوپ الکترونی مورد بررسی قرار گرفت. با بررسی نتایج بدست آمده از آزمون‌های خوردگی و ریز ساختاری، فلز پرکننده‌ی مناسب و همچنین انجام یا عدم انجام پیش گرمایش تعیین شد. در پایان مشخص شد که انجام عملیات پیش گرم به همراه استفاده از فلز پرکننده‌ی آستنیتی، یک شرایط مناسب برای رسیدن به مقاومت به خوردگی بالا در اتصال غیر هم جنس فولاد‌های زنگ نزن AISI 420 و AISI 304 به یکدیگر می‌باشد. </abstract_fa><abstract /><keyword_fa>مقاومت به خوردگی، جوشکاری، عملیات حرارتی پیش گرم، فلز پرکننده</keyword_fa><keyword /><start_page>69</start_page><end_page>80</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1780</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>اسماعیل ـ استادیار گروه مهندسی مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>جعفری</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>اسحاق ـ کارشناسی ارشد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>قنواتی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>مهندسی مواد، خوردگی و حفاظت مواد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز</affiliation_fa></author></author

faبررسی خوردگی بتن پوزولانی توسط آزمون تسریع شده خوردگی<subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>خوردگی آرماتورهای فولادی قرارگرفته در بتن، از مهم‌ترین عوامل کاهش دوام سازه‌های بتنی می‌باشد که معمولاً ناشی از نفوذ یون کلر موجود در نمک آب دریا است. علاوه بر این شرایط محیطی، رطوبت، جذر و مد، حمله سولفات‌ها و... باعث تخریب سازه‌های بتنی واقع در دریا می‌گردند. نفوذ یونهای کلر دوره تخریب را کوتاهتر و زمان وقوع آسیب به بتن با استحکام فشاری بالا و نفوذ پذیری پایین را بیشتر خواهد کرد. آزمون تحت ولتاژ یک آزمون تسریع شده ی خوردگی میباشد که اطلاعاتی راجع به نفوذپذیری و ویژگی‌های بتن ارائه میدهد. همچنین طی تحقیق دیگری که بر روی خوردگی آرماتور در بتن به وسیله آزمون ولتاژ ثابت انجام شد، مشخص شد که با افزایش مقدار خاکستر بادی در نمونه ها، بعد از 28 روز استحکام فشاری بتن و جریان خوردگی آن کاهش می یابد. لذا هدف این پژوهش بررسی خوردگی بتن پوزولان در محیط آب دریا و بررسی آن در شرایط تسریع شده می‌باشد. در این پژوهش رفتار خوردگی آرماتور فولادی در بتن به دو روش متفاوت حفاظت مورد بررسی قرار گرفت. در روش نخست، افزودنی‌های پوزولانی در درصدهای بهینه از جمله خاکستر بادی 25٪ وزنی سیمان، میکروسیلیس 10٪ وزنی سیمان و سرباره کوره بلند 25٪ وزنی سیمان به طرح اختلاط بتن اضافه گردیدند و در روش دوم حفاظت، ممانعت کننده فروگارد 901 به میزان 5/0% وزنی سیمان به طرح اختلاط بتن پایه اضافه شد و اثر این ممانعت کننده بر رفتار خوردگی فولاد در بتن در شرایط شبیه‌سازی شده دریایی (% NaCl 5/3) و تسریع شده‌ی خوردگی تعیین گردید. جهت انجام آزمون تسریع شده خوردگی در شرایط ذکرشده، نمونه‌های بتنی تحت ولتاژ 24 ولت قرار گرفتند. نتایج آزمون نشان می‌دهد که از بین بتن‌های ساخته‌شده، بتن پوزولانی حاوی 10% وزنی سیمان میکروسیلیس و نمونه‌ی حاوی ممانعت کننده فروگارد دارای بیشترین مقاومت می‌باشند و پس از 24 روز شکسته و تخریب شدند و نمونه‌ی شاهد کمترین مقاومت را داشته و پس از 18 روز تخریب گردید.</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>بتن، پوزولان، خوردگی، آزمون تسریع شده خوردگی، سرعت خوردگی</keyword_fa><keyword /><start_page>21</start_page><end_page>32</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1664</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>حسن ـ کارشناسی ارشد مهندسی مواد و متالورژی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>نوری</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>نقدعلی ـ کارشناسی ارشد مهندسی مواد و متالورژی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>علوی فرد</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه فردوسی مشهد</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>عبدالله ـ استاد دانشکده مهندسی مواد و متالورژی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>افشار</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>مشخصه یابی و بررسی رفتار خوردگی پوشش PEO اعمال‌شده بر روی آلیاژ منیزیم AZ31 در الکترولیت‌های مختلف</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در این پژوهش، فرایند اعمال پوشش اکسیداسیون الکترولیتی پلاسمایی (PEO) بر روی آلیاژ منیزیم AZ31 در الکترولیت‌های قلیایی بر پایه سدیم سیلیکات (SE)، سدیم پلی فسفات (PE) و سدیم آلومینات (AE) انجام شد. مورفولوژی، ترکیب شیمیایی و ساختار فازی پوشش‌ها به ترتیب با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) مجهز به طیف‌سنج توزیع انرژی پرتوی ایکس (EDS) و دستگاه پراش‌سنج اشعه ایکس (XRD) بررسی شد. رفتار خوردگی پوشش‌ها از طریق آزمون‌های پلاریزاسیون و طیف‌سنجی امپدانس الکتروشیمیایی در محلول 5/3 درصد وزنی سدیم کلرید اندازه‌گیری شد. بررسی میکروسکوپی از سطح مقطع پوشش‌ها نشان داد که ضخامت پوشش تشکیل‌شده در الکترولیت فسفاته تقریباً دو برابر پوشش‌های تشکیل‌شده در دو الکترولیت دیگر است درحالی‌که درصد تخلخل نسبی آن بیش از دو الکترولیت دیگر است. بررسی فازی پوشش‌ها بیانگر این بود که فاز MgO، فاز غالب پوشش‌های PE و AE است درحالی‌که فاز غالب پوشش SE، فاز پایدار Mg2SiO4 است. بررسی‌های الکتروشیمیایی مشخص کرد که مقاومت به خوردگی پوشش تولیدشده در الکترولیت سیلیکات به‌صورت قابل‌توجهی بیش از پوشش‌های دیگر است که می‌توان آن را به وجود فاز متراکم و پایدار Mg2SiO4 و درصد تخلخل کم آن نسبت داد.</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>آلیاژ منیزیم AZ31، اکسیداسیون پلاسمای الکترولیتی (PEO)، رفتار خوردگی، سدیم سیلیکات، سدیم پلی فسفات، سدیم سیلیکات؛</keyword_fa><keyword /><start_page>7</start_page><end_page>20</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1686</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>سعیدرضا ـ استاد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>اله کرم</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی متالورژی و مواد، پردیس دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>یاسین ـ دانشجوی کارشناسی ارشد خوردگی و حفاظت از مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>مهدی‌زاده</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی متالورژی و مواد پردیس دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>رضا ـ دانشیار دانشکده مهندسی متالورژی و مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>نادری محمودی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>پردیس دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>مهدی ـ فارغ التحصیل مقطع دکتری</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>شکوه‌فر</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی متالورژی و مواد، پردیس دانشکده‌های فنی دانشگاه تهران</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>بررسی اثر نوع جریان بر روی سختی، مقاومت به خوردگی و مورفولوژی پوشش نانوساختار آندایزینگ آلومینیوم</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در این پژوهش، اثر نوع جریان بر روی سختی، مقاومت به خوردگی و مورفولوژی پوشش آندایزینگ آلومینیوم بررسی می‌شود. برای این منظور و بررسی اثر نوع جریان، 4 نوع جریان مستقیم، پالس تکی، جریان مستقیم پالس مثبت و پالس معکوس استفاده شد. برای بررسی خواص مکانیکی و مقاومت به خوردگی این پوشش‌ها، به ترتیب از آزمون‌ میکروسختی‌سنجی و آزمون پلاریزاسیون استفاده شد. هم‌چنین، به منظور بررسی مورفولوژی پوشش آندایزینگ آلومینیوم، میکروسکوپ الکترونی گسیل میدانی مورد استفاده قرار گرفت. نتایج سختی‌سنجی نشان داد که، سختی پوشش‌های ایجاد شده با استفاده جریان پالسی بیشتر از جریان‌های مستقیم می‌باشد. هم-چنین، استفاده از جریان‌های پالسی به خصوص جریان پالس مثبت می‌تواند خواص خوردگی پوشش آندایزینگ را بهبود بخشد. بررسی مورفولوژی پوشش آندایزینگ نشان داد که استفاده از جریان پالسی می‌تواند قطر حفرات آندایزینگ را کاهش دهد که این موضوع می‌تواند به دلیل کاهش گرمای ایجاد شده در سطح نمونه‌ها باشد. </abstract_fa><abstract /><keyword_fa>آندایزینگ آلومینیوم؛ جریان پالسی؛ مورفولوژی سطحی؛ سختی ویکرز؛ مقاومت به خوردگی.</keyword_fa><keyword /><start_page>59</start_page><end_page>68</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1701</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>ایمان ـ دانشگاه صنعتی شریف</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>محمدی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی و علم مواد، تهران، ایران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>مزدک ـ دانشگاه تربیت مدرس</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>ایزدی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده فنی و مهندسی، تهران، ایران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>محمد ـ دانشگاه صنعتی شریف</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>فاروقی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشکده مهندسی و علم مواد، تهران، ایران</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>بررسی الکتروشیمیایی اثر هم افزایی اتیلن گلایکول و بوراکس در حضور بازدارنده سدیم سیلیکات بر رفتار خوردگی فولاد ساده کربنی A106 در محلول کلرید سدیم</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در این تحقیق رفتار خوردگی کربن استیل A106 در محلول دارای غلظت‌های مختلف اتیلن گلایکول و بوراکس در حضور ppm900 سدیم سیلیکات و ppm 100 سدیم کلراید در دمای 25 درجه سانتی گراد مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور از روش‌های پلاریزاسیون دینامیکی و طیف سنجی امپدانس الکتروشیمیایی (EIS) استفاده شد که نتایج به دست آمده از هر دو روش نشان دهنده ی انطباق خوب در پیش بینی رفتار خوردگی بودند. افزایش غلظت اتیلن گلایکول تا 50 درصد حجمی و بوراکس تا ppm 450 سبب پایداری بیشتر فیلم رویین، کاهش جریان خوردگی و افزایش مقاومت پلاریزاسیون شد. اگرچه افزایش بیشتر بوراکس سبب تاثیر منفی بر خوردگی کربن استیل شد.</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>فولاد ساده کربنی، سدیم سیلیکات، اتیلن گلایکول، بوراکس، پلاریزاسیون، امپدانس الکتروشیمیایی.</keyword_fa><keyword /><start_page>33</start_page><end_page>44</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1704</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>رضا ـ استادیار مهندسی شیمی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>عارفی‌نیا</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده مهندسی</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>نیلوفر ـ دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی شیمی</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>نیک‌زاد</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده مهندسی</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>آبکاری الکتریکی پوشش‌های چند لایه Zn/Ni: بررسی ارتباط بین چگالی جریان الکتریکی، تعداد لایه‌ها و خواص پوشش</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در پژوهش حاضر پوشش‌های چند لایه ی نانوکریستال Zn/Ni با استفاده از روش " تک حمام و تغییر چگالی جریان" ایجاد گردید. اثر چگالی جریان‌های پوشش دهی (1i و 2i) و همچنین تعداد لایه‌ها بر روی ترکیب شیمیایی، مورفولوژی و زبری، سختی، ساختار فازی و مقاومت به خوردگی پوشش‌های چند لایه مورد بررسی قرار گرفته و با پوشش‌های تک لایه مقایسه شد. مدل سازی فرآیند پوشش دهی و بهینه سازی تاثیر پارامترهای مذکور بر روی مقاومت به خوردگی چند لایه‌ها از طریق "روش سطح پاسخ" (Response Surface Methodology) انجام گردید. مدل ارائه شده نشان می دهد اثر "ازدیاد اختلاف بین دو چگالی جریان پوشش دهی" بر روی "بهبود مقاومت به خوردگی چندلایه‌های با تعداد لایه‌های بیشتر"، شدیدتر و موثرتر است. بر اساس آنالیزها، جهت بیشینه ساختن مقاومت به خوردگی، تعداد لایه‌ها باید حدود 200 (در ضخامت کلµm 20) و نسبت 2i/1i باید بیش از 4 باشد. همچنین با گذشتن نسبت دو جریان مذکور از این حد مشخص، این تاثیر از میان می رود. در چنین حالتی چگالی جریان خوردگی به کمتر از 2 µA/cm5/ 0 می رسد. درصد نیکل موجود در چند لایه ی با بیشترین مقاومت به خوردگی از درصد نیکل در نمونه‌های تک لایه کمتر بود. افزایش تعداد لایه‌ها باعث ریز شدن مورفولوژی و همچنین افزایش سختی تا حدود 5/1 برابر و نیز کاهش زبری تا کمتر از نصف نمونه‌های تک لایه گردید. آنالیز‌های فازی ثابت کرد که لایه‌ها ساختارهایی مشابه یکدیگر (11Zn2Ni) داشتند و آنچه که سطح جدایش لایه‌ها را تشکیل می داد تفاوت در ترکیب شیمیایی و تفاوت در اندازه کریستالیت‌ها بود.</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>آبکاری الکتریکی، پوشش‌های فداشونده، چند لایه‌های Zn/Ni، خوردگی، سختی، زبری</keyword_fa><keyword /><start_page>45</start_page><end_page>581</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1716</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>محمد ـ استاد مهندسی مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>قربانی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی و علم مواد</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>بهروز ـ دانشجوی دکترا مهندسی مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>بهادرمنش</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی و علم مواد</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>ناصر ـ فوق لیسانس مهندسی مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>لطفی کرد کلایی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>دانشگاه صنعتی شریف، دانشکده مهندسی و علم مواد</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>عوامل موثر بر رفتار جدایش کاتدی پوشش‌های پلی یورتان آروماتیک100% جامد و اپوکسی پلی آمین بدون حلال حاوی پرک شیشه</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>تاثیر ضخامت پوشش، پتانسیل اعمال شده، زمان غوطه‌وری در محلول کلریدسدیم، غلظت، دما و pH محلول کلریدسدیم بر رفتار جدایش کاتدی پوشش‌های اپوکسی پلی آمین بدون حلال حاوی پرک شیشه و پلی یورتان آروماتیک 100% جامد مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل نتایج تاثیر ضخامت و زمان غوطه وری بر رفتار جدایش کاتدی پوشش‌ها نشان داد که سازوکار نفوذ آب، اکسیژن و کاتیون‌ سدیم در پوشش پلی یورتان و اپوکسی پلی آمین به ترتیب از راه پوشش و حفره است. هم‌چنین یک رابطه خطی معکوس میان پتانسیل اعمال شده و شعاع جدایش کاتدی هر دو پوشش مشاهده گردید. درحالی که افزایش غلظت محلول کلرید‌سدیم در بازه 3.5 تا 5% موجب ازیاد سطح جدایش هر دو پوشش شد، افزایش غلظت از 7 به 9%، کاهش سطح جدایش را درپی داشت. افزایش دما و pH محلول کلرید سدیم نیز منجر به افزایش نرخ جدایش کاتدی هر دو پوشش گردید</abstract_fa><abstract /><keyword_fa>جدایش کاتدی، عوامل موثر، سازوکار نفوذ،اپوکسی پلی آمین بدون حلال حاوی پرک شیشه، پلی یورتان آروماتیک 100% جامد </keyword_fa><keyword /><start_page>84</start_page><end_page>94</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1768</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>نرگس ـ استادیار</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>طهماسبی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>گروه مهندسی پلیمر، واحد ماهشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ماهشهر، ایران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>نسیم ـ کارشناس ارشد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>سبحانی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>گروه مهندسی پلیمر، واحد ماهشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ماهشهر، ایران</affiliation_fa></author></author_list></article><article><language>fa</language><article_id_doi /><title_fa>تاثیر عملیات حرارتی پیش گرم و جنس فلز پرکننده بر مقاومت به خوردگی فولاد زنگ نزن در اتصال غیر هم جنس جوشکاری شده</title_fa><title /><subject_fa /><subject /><content_type_fa /><content_type /><abstract_fa>در این پژوهش خواص خوردگی اتصال غیر هم جنس فولاد زنگ نزن مارتنزیتی AISI 420 و فولاد زنگ نزن آستنیتی AISI 304 در دو حالت جوشکاری شده با پیش گرم و بدون پیش گرم با فلزهای پرکننده‌ی آستنیتی و مارتنزیتی مورد مطالعه و بررسی قرارگرفت. پس از انجام جوشکاری به روش TIG، آزمایش‌های خوردگی پلاریزاسیون پتانسیودینامیک و سیکلی بر روی نمونه‌ها انجام شد. همچنین ریز ساختار نمونه‌ها توسط میکروسکوپ نوری و میکروسکوپ الکترونی مورد بررسی قرار گرفت. با بررسی نتایج بدست آمده از آزمون‌های خوردگی و ریز ساختاری، فلز پرکننده‌ی مناسب و همچنین انجام یا عدم انجام پیش گرمایش تعیین شد. در پایان مشخص شد که انجام عملیات پیش گرم به همراه استفاده از فلز پرکننده‌ی آستنیتی، یک شرایط مناسب برای رسیدن به مقاومت به خوردگی بالا در اتصال غیر هم جنس فولاد‌های زنگ نزن AISI 420 و AISI 304 به یکدیگر می‌باشد. </abstract_fa><abstract /><keyword_fa>مقاومت به خوردگی، جوشکاری، عملیات حرارتی پیش گرم، فلز پرکننده</keyword_fa><keyword /><start_page>69</start_page><end_page>80</end_page><web_url>ica.ir/details.aspx?id=1780</web_url><author_list><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>اسماعیل ـ استادیار گروه مهندسی مواد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>جعفری</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>Yes</coreauthor><affiliation_fa>واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران</affiliation_fa></author><author><first_name /><middle_name /><last_name /><suffix /><affiliation /><first_name_fa>اسحاق ـ کارشناسی ارشد</first_name_fa><middle_name_fa /><last_name_fa>قنواتی</last_name_fa><suffix_fa /><email /><code /><orcid /><coreauthor>No</coreauthor><affiliation_fa>مهندسی مواد، خوردگی و حفاظت مواد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز</affiliation_fa></author></author_list></article></articleset></journal>